Adam Małysz - bez wątpienia rewelacyjny skoczek narciarski, który w tym sezonie stanowi klasę samą w sobie. Jako pierwszy Polak wygrał Turniej Czterech Skoczni. Po zwycięstwach w Harrachowie, a ostatnio w Salt Lake City jako pierwszy Polak wyszedł na czoło w Pucharze Świata. Prywatnie: bardzo skromny i zarazem sympatyczny młody człowiek. Mieszka w Wiśle, gdzie był ochrzczony i konfirmowany. Po podziale Parafii wiślańskiej należy do Parafii Ewangelickiej w Wiśle-Głębcach.
W 1997 roku zawarł związek małżeński z Izabelą. Mają jedną córeczkę - Karolinę. W przeddzień wyjazdu do USA (15.01.2001 r.) znalazł chwilkę czasu, aby podzielić się kilkoma spostrzeżeniami z Czytelnikami Gazety Ewangelickiej.

   Na pewno bardzo się cieszę z takich wyników. Być zwycięzcą to wspaniałe uczucie, ale trzeba wiedzieć i to, że sukces ma również swoje ciemne strony. Miedzy innymi związane jest to choćby z tym, że mnóstwo ludzi chciałoby dostać autografy, a nawet zdjęcia. Wiadomo, że nie z każdym mogę porozmawiać. Nie jestem też w stanie każdemu dać zdjęcie albo chociaż do niego pozować. To samo jest z autografami. Na pewno jest to czasami bardzo uciążliwe, ale staram się jak mogę, aby choć trochę wyjść naprzeciw oczekiwaniom kibiców.

   Sportowcy tak do końca nie mają decydującego wpływu na kibiców, choć z pewnością, mogą coś w tym kierunku uczynić. Jestem przekonany, że większość kibiców przychodzi po to, aby oglądać zawody czy mecze, które są wspaniałymi widowiskami - nieraz na światowym poziomie. Ale są również i tacy, którzy przychodzą tylko dla draki, traktując imprezy sportowe jak kolejną okazję do rozróby albo aby dać upust swojej agresji. Na zawodach w Harrachowie również znalazła się spora grupa pseudokibiców. Nie wiem, czy wygwizdywanie innych zawodników było spowodowane tym, że byli pod wpływem alkoholu, czy też tylko źle wychowani. Jestem jednak pewien, że wygwizdywanym zawodnikom było przykro. Skoki narciarskie to nie mecze piłki nożnej, na których czasami dochodzi do najdziwniejszych zachowań. Skoczkowie stanowią na zawodach jedną wielką rodzinę - stąd dobrze jest kibicować wszystkim startującym zawodnikom.

   Na pewno jestem bardzo wdzięczny rodzicom oraz babci. To czasami im bardziej niż mi zalezało na tym, abym chodził na treningi. Mając naście lat przechodziłem trudne chwile, kiedy to chciałem skończyć ze sportem, ze skokami. Szczególnie trudno było wtedy, gdy widziałem kolegów grających w piłkę, a ja musiałem chodzić na treningi. Oczywiście teraz stosunkowo łatwo się to wspomina, ale nieraz było mi ciężko. W takich trudnych sytuacjach rodzice i babcia namawiali mnie, a czasami wręcz nakazywali, abym pomimo wszystko kontynuował uprawianie tej dyscypliny sportu. Teraz jestem im za to bardzo wdzięczny. Po zawarciu związku małżeńskiego podobną rolę odgrywała i nadal odgrywa moja żona. Kiedy po kilku sukcesach miałem spadek formy, ona dodawała mi otuchy, wspierała mnie. Jestem jej za to bardzo wdzięczny, że szczególnie wtedy, gdy nie szło mi najlepiej, zawsze powtarzała, że nie powinienem się załamywać, że jestem dobrym zawodnikiem i na pewno wrócę do doskonałej formy. Patrząc na moje osiągnięcia z jeszcze innej strony, muszę wyznać, że przede wszystkim słowa podziękowania należą, się Panu Bogu. Jestem przekonany, że właśnie wiara w Boga niejednokrotnie dodawała mi sił i pozwalała pokonywać trudności. Ze względu na ciągłe treningi i zawody nie zawsze mogę być na nabożeństwach. Ciągłe wyjazdy nie przeszkadzają mi jednak w tym, aby mieć społeczność z Bogiem w modlitwie, by nie tylko prosić Go o pomoc i opiekę, ale przede wszystkim dziękować Mu za to, co mam: za talent, za wyniki, za najbliższych... Za to jestem Panu Bogu wdzięczny.

   Ze Stanów lecimy prosto do Japonii. Później wreszcie wracamy do Polski. Jeszcze nie wiem, na jakich skoczniach odbędzie się przygotowanie do Mistrzostw Świata, które odbędą się w Lahti (Finlandia). Mistrzostwa są najważniejszymi zawodami w tym sezonie.

   Chyba wspaniałych lotów, jak najdalszych skoków i - tradycyjnie - połamania nart.