zamknij okno

 

   serdeczny przyjaciel młodzieży, wytrawny animator społeczny, spolegliwy duszpasterz sportowców

   Pasjonował się sportem, kibicował namiętnie piłkarzom Górnika Zabrze, często zasiadał w loży honorowej zabrzańskiego stadionu. Sercem oddany sprawom młodzieżowym, jako przewodniczący Synodalnej Komisji Młodzieżowej, a potem jako Prezes Synodu Kościoła, cieszył się z każdej sensownej inicjatywy uaktywniającej młode pokolenie.

   Pamiętam jak z radością słuchał o pomysłach na rozruszanie młodych poprzez rywalizację sportową. Był zadowolony z inicjatywy powołania Luterańskiej Organizacji Sportowej i szybko zadeklarował członkostwo.

   Uczestniczył w gliwickiej olimpiadzie w szczególnych chwilach inauguracji i zakończenia - jako Prezes Synodu, w pozostałe dni jako kibic i uważny obserwator, dzięki swej pozycji w górnośląskich kręgach sportowych szybko potrafił załatwić sprawy prawie nie do załatwienia.

   W sobotę 10.01.98 w Zabrzu wręczał ufundowany przez siebie okazały puchar dla najlepszej drużyny w turnieju piłki halowej. Chłopcy z Zabrza i Gliwic oraz ich duszpasterz ks. Jerzy Samiec swym zwycięstwem sprawili wiele radości Prezesowi Synodu. "To był dobry turniej, to była gra fair play" powiedział ze wzruszeniem. Potem niespodziewana, nieuleczalna choroba przez kilka tygodni skutecznie odbierała mu siły. Zmarł 29.03.98 w wieku 51 lat. W czasie pogrzebu serdecznie żegnany przez najbliższych, parafian, przyjaciół i cale miasto, pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Tego smutnego dnia w kościele i nad grobem widzieliśmy m.in. pochylony w żałobie poczet sztandarowy KS Górnika Zabrze, bo sport, który go tak zajmował, utracił wielkiego sympatyka, kibica i duszpasterza.

   W pozdrowieniu do uczestników ubiegłorocznej Olimpiady przypominał zasadę "fair play". Niech także dziś na arenach sportowych jego miasta Zabrza, spełnia się Jego serdeczne życzenie.